அமெரிக்க வாழ்க்கை ....பாகம் 2

நான் எழுதிய கல்யாண வைபோகமே.... பதிவை தொடருமாறு நண்பர்கள் ஆசையாக, ஆர்வமாக விரும்பி கேட்டதால்... (நா எப்படா கேட்டேன்னு எல்லாம் கேக்கபிடாது) நான் அதை அமெரிக்க வாழ்க்கை தொடரில் தொடரலாம்னு நினைக்கிறேன்.. (ஆமாமா,  ரெம்ப சீக்கிரம் தொடர்ந்திட்டன்னு சொல்றது கேட்டுருச்சி. ஹிஹி...
இவ்ளோ நாள் ஒண்ணா மண்ணா பழகிட்டு என் சுறுசுறுப்பு பத்தி உங்களுக்கு தெரியாதாங்க.. )

நா ஏதோ விளையாட்டா 1008 விஷயம் இருக்குன்னு சொன்னேன்.. ஆனா நீங்க இவ்ளோ சீரியஸா வெயிட் பண்றீங்க போல இருக்கு.. :)

சரி... எங்க விட்டேன்... ஹ்ம்ம்..  ஏர்போர்ட்ல இருந்து வெளில வந்து பாத்தா 6 - 7 இன்ச் பனி... இவரோட ப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் சேர்ந்து, லிமோசின்-ல எங்கள பிக்கப் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணியிருந்தாங்க.. அது என்னங்க... அவ்ளோ நீள காரு.. ஒரு பக்கம் நானும், மறுபுறம் அவரும், மற்றும் சில ப்ரண்ட்சும் கூட வந்தாங்க... எல்லாரும் ஏதேதோ பேசிட்டு வந்தாங்க.. எனக்கு தான் ஒன்னும் மண்டையில ஏறல.. (ஏறிட்டா மட்டும்.....என்ன செஞ்சிரப் போறேன்)

என் கவலை எல்லாம், இவ்ளோ குளிரில் இங்க எப்படி இருக்கபோறோம்னு  தான்.. இவங்க தங்கி இருந்த அப்பாட்மெண்டுக்கு கூட்டிட்டு போனாங்க.. எல்லாரும் அறிமுகப்படுத்திட்டு போய்ட்டாங்க.. எங்களுடன் ரெண்டு மூன்று பிரண்ட்ஸ் மட்டும் தங்கி இருந்தாங்க..

காலைல முதல் வேலையா பொறுப்பா காஃபி போடலாம்னு பாத்தா பால் இல்லை... பிரண்ட் ஒருத்தங்க.. இதோ பொறுங்க.. வாங்கிட்டு வரேன்னு போயிட்டு, திரும்பி வரும் போது ஒரு பெரிய பிளாஸ்டிக் கேன் பாலை தூக்கிட்டு வந்தார்.. கிட்ட தட்ட மூணே முக்கால் லிட்டர்...!!  நானும், என்னடா இது அமெரிக்கால காஃபி போட பால் கேட்டா... அபிஷேகமே பண்ணிரலாம் போல இருக்கேன்னு நினச்சேன்..!

எல்லா பொருளுமே.. கொஞ்சம் சைஸ் பெரிது தான்... போல..! நம்ம சமைக்கிற அழகு தான் ஊருக்கே தெரியுமே.. இருந்தாலும்... நா காரக்குழம்பு செய்யிற ஐடியா-ல கத்தரிக்காய், வெங்காயம்  கேட்டேன்.. அவங்களும், மின்னல் வேகத்துல போயி வாங்கிட்டு வந்தாங்க.. கத்தரிக்காய் சைஸ் பாத்து, அசந்து போய்ட்டேன்..!  எப்படியோ சமையல் புக் பாத்து ஒரு மாதிரியா காரக்குழம்பு, செஞ்சு முடிச்சேன்.. அந்த ஏரியாவே ஒரு யுத்த களமா ஆயிருச்சு.. அதையும், (நா பீல் பண்ண கூடாதுன்னு...இருக்கும் போல) நல்லா இருக்குன்னு சாப்ட்டாங்க எல்லாரும்..! பாவம் அவங்க கஷ்டம் அவங்களுக்கு..!

அவங்க எல்லாம் கிளம்பி வேலைக்குப்  போனதும்,  வீடே வெறுச்சோடி இருக்கும்... உண்மையிலயே எனக்கு தனியா இருக்க பயமா இருக்கும்.. அப்போ தான் அம்மா, அப்பா நினைப்பு வேற வரும்.. வேற என்ன... ஓரமா உக்காந்து... பிழிஞ்சு பிழிஞ்சு அழுது பீல் பண்ணிட்டு இருப்பேன்...!


கொஞ்ச  நாள்லயே அதை பாத்துட்டு, இது கதைக்கு ஆவாதுன்னு நினச்சாங்க போல... நிறைய தமிழ் பட வீடியோஸ் எடுத்து தந்தாங்க... இவ்ளோ நாள் பார்க்காத கணக்குக்கும் சேர்த்து வச்சு.. அவ்ளோ படம் பாத்திருக்கேன்... இப்பெல்லாம் படம் பார்க்கணும்னு சொன்னாலே எரிச்சலா இருக்கு.. பின்னே, பனிஷ்மென்ட் மாதிரி அவ்ளோ படம் பாத்தா?


வந்த புதிதில்.. இந்தியா-வில் நாம் பேசி பழகிய  இங்கிலீஷ்-ம், இங்கே அமெரிக்காவில் பேசுற இங்கிலீஷ்-உம் வேற மாதிரி இருந்தது..   வீட்ல தனியா இருக்கும் போது, போன் வந்தா எடுக்கறதே இல்ல..எல்லாம் ஒரு பயம் தான்.. போன்-ஐ எடுத்து அவங்க எதாவது பாஸ்ட் இங்கிலீஷ்ல சொல்லி.. எனக்கு புரியாம மெசேஜ் சொல்ல முடியாம போயிருமோன்னு தான்..! சில நேரங்கள்-ல தைரியத்த வரவழைத்து போன்-ஐ எடுத்தா "ஹாய்.. கேன் ஐ ஸ்பீக் டு யுவர் பேரன்ட்ஸ்... 
ஆர் எனி அடல்ட்ஸ் இன் தி ஹவுஸ்  ஸ்வீட் ஹார்ட்??" னு கேட்டு மானத்த வாங்குவாங்க.. முதல்ல.. கடுப்பா வந்தது... ஆமா எங்க அம்மா, அப்பா இந்தியால இருக்காங்கன்னு சொல்லணும் போல வரும்..

அமெரிக்கா வந்ததும், கிட்டத்தட்ட...எல்லா கனவான்களும் பண்ற ஒரு முக்கியமான டியூட்டி எங்கள கார் டிரைவிங் கத்து குடுத்து லைசென்ஸ் வாங்க வைக்கிறது தான்.. அப்பவும் சிக்கல் ஆச்சு.. டிரைவிங் ஸ்கூல் போனா, எங்கடா அவன் சொல்லித்தறது நமக்கு புரியாம, வண்டிய கொண்டு போய் எங்கயும் முட்டிட்டு நிக்க கூடாதேன்னு நினச்சு.. நீங்களே சொல்லித் தாங்கன்னு இவர் கிட்ட பொறுப்ப குடுத்தாச்சு.. அப்புறம் என்ன.. எல்லா அர்ச்சனையும் வாங்கி.. (தலையில குட்டு ஒண்ணு தான் வாங்கலை.... அவ்ளோ பொறுமையை டெஸ்ட் பண்ணிட்டோம்ல....ஹிஹி)

அதிலும், எங்க ஆளு விண்டர்ல வண்டி ஓட்ட கத்துகிட்டியானால், எங்கயும் வண்டி ஓட்ட ஈசியா இருக்கும்னு சொல்லி வண்டி கத்துக்க வச்சார்.. எப்படியோ, படிச்சி கிழிச்சு ரிட்டன் டெஸ்ட் எழுதி பாஸ் பண்ணி, வண்டி ஓட்டி காமிச்சு ப்ராக்டிகல்  டெஸ்ட்-டிலும் பாஸ் பண்ணிட்டேன்... (ஒரே அட்டெம்ப்ட் தான் தெரியுமா?? )

(தொடரும்...........)

உங்க எல்லாருடைய ஆதரவிற்கும்  ரொம்ப ரொம்ப நன்றிங்க... :) 
                                                                                                         

(நன்றி: கூகிள் இமேஜஸ்)